Λογοτεχνικά Ταξίδια

  Ο ήλιος τρύπωνε με δυσκολία στο παλιό διαμέρισμα του έβδομου ορόφου. Ο ελληνικός καφές άχνιζε μες το φλιτζάνι, η μουσική έπαιζε απαλά στα ηχεία κι από το μπαλκόνι ακουγόταν το κελάηδισμα του καναρινιού. Η Στέλλα ξάπλωνε στον καναπέ με τα πόδια ψηλά και τα μαύρα, κυματιστά μαλλιά της να πέφτουν και ν’ ακουμπούν στο πάτωμα. Απορροφημένη καθώς ήταν απ’ τις σελίδες του μικρού βιβλίου δεν άκουσε τα βήματα της γιαγιάς που κόντευε να φτάσει. «Μωρέ Στελλίτσα μου δεν πας ν’ αγοράσεις σάλτσα; Δεν έχουμε για το φαγητό». «Να τελειώσω το κεφάλαιο και πηγαίνω». Η Στέλλα ήταν τριανταπέντε χρονών και ζούσε στο κέντρο της Αθήνας μαζί με τη γιαγιά Σαπφώ. Εκείνη την είχε μεγαλώσει μιας κι η μάνα της πέθανε νωρίς. Τον πατέρα της δε τον γνώρισε. Ήταν «αγνώστου πατρός» όπως έλεγαν εκείνα τα χρόνια. Μα η μάνα της όλα της τα ‘χε πει, για ‘κεινον τον έρωτα τον σύντομο και πολύ παθιασμένο, μ’ έναν άντρακλα ψηλό που μόλις άκουσε για την εγκυμοσύνη έγινε Λούης. Δεν του κράτησε κακία, του αναγνώρισε το...

Στις πρωτόγνωρες μέρες που διανύουμε θα ήταν καλό ν' ασχοληθούμε μ' ότι αγαπάμε ετσί ώστε να μετριάσουμε τον φόβο και τ' αρνητικά συναισθήματα.  Σας παραθέτω λοιπόν μερικές ιδέες ύστερα από μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο. 1)Ο ηθοποιός Νίκος Ορφανός μας ταξιδεύει κάθε απόγευμα γύρω στις 18:30 μέσα από το λογαρισμό του στο Instagram. Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, που προσωπικά με έχει κερδίσει, μας αφηγείται αποσπάσματα Ελλήνων αλλά και ξένων λογοτεχνών. Ακόμη κι αν δεν μπορείτε να τον παρακολουθήσετε στις 18:30, τα βίντεο αποθηκεύονται στο λογαριασμό του δίνοντας στο κοινό τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσει όποια ώρα επιθυμεί. https://www.instagram.com/nikorff/?hl=el 2)Ο συγγραφέας και δάσκαλος δημιουργικής γραφής Γιώργος Σανιδάς διατηρεί μια εξαίρετη βιβλιοφιλική ομάδα στο Facebook όπου μπορείτε να διαβάσετε ποίηση, άρθρα σχετικά με τη λογοτεχνία και αποσπάσματα σπουδαίων λογοτεχνών. Αυτές τις μέρες έχουμε την ευκαιρία ν' απολαύσουμε επίσης κείμενα φι...

Ήταν περασμένες δώδεκα τότε που ξορκίσαμε τον φόβο. Τον θρέψαμε για χρόνια. Λίγα ψίχουλα πρέπει, μεγάλες δόσεις δειλίας, λίτρα παρελθόντος τον θέριεψαν. Ήταν περασμένες δώδεκα κι έξω είχε ζέστη. Έβγαλες τα βέλη από τη φαρέτρα σου και σκότωσες όλα τα ίσως. Ήταν περασμένες δώδεκα κι ήρθα και φίλησα την πληγή στον καρπό σου. Κι ήτανε χρόνια που παλεύαμε, χρόνια που τυφλοί πέφταμε πάνω σε τοίχους. Κι ύστερα ξημέρωσε. Γεννηθήκαμε ξανά μέσα απ' τις στάχτες μας και χαθήκαμε για 'κει που λίγοι μπορούν να πάνε. ~Φρόσω Αποστόλου~

Εκείνα τα πρότυπα θα σε πνίξουν μικρό μου.  Σου τα δείχνουν πρώτοι ο μπαμπάς και η μαμά. Είναι κάτι πολύχρωμες εικόνες που τρέχουν μπροστά στ' απορημένα μάτια σου. Στα μάτια σου που αναζητούν τη ζωή. Εκείνα τα πρότυπα θα σε πνίξουν μικρό μου. Το παντελόνι φίρμα που δεν κατάφεραν να σου αγοράσουν κι αυτή η γαμημένη η κονσόλα παιχνιδιών που όλοι οι φίλοι σου έχουν. Εκείνα τα πρότυπα θα σε πνίξουν μι κρό μου. Φουσκωμένοι μυς και χείλη που παρελαύνουν μπροστά σου δολοφωνόντας κάθε τι φυσικό. Εκείνα τα πρότυπα θα σε πνίξουν μικρό μου εκτός κι αν απόψε κάποιος σου δείξει το φεγγάρι. Αν σε νανουρίσει μ' ένα παραμύθι. Αν σου διαβάσει ένα ποίημα. Αν σε μάθει ν' ακούς τον ήχο του κύματος και να γεμίζεις τα πνευμόνια σου με τη θαλασσινή αύρα. Αν κάποιος θρέψει την ψυχή σου μ'ολάκερη την απλότητα αυτού του κόσμου...

Όλοι όσοι αγαπούν την ανάγνωση έχουν σίγουρα φυλαγμένα μες την καρδιά τους τα πρώτα βιβλία που διάβασαν ως παιδιά. Εκείνα που τους μύησαν στον μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας, που τους ταξίδεψαν μακριά ακόμη κι αν βρίσκονταν στο παιδικό τους δωμάτιο.  Καλοκαιρινά μεσημέρια, βράδια χειμωνιάτικα, Σαββατοκύριακα ήμουν πάντα αγκαλιά με ένα βιβλίο . Σας παρουσιάζω λοιπόν, τα δικά μου αγαπημένα που οι εικόνες τους, τ' αρώματά τους κι οι απίθανοι διάλογοι έχουν μείνει χαραγένοι στη μνήμη μου. ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ;  είναι η συνθηματική ερώτηση που ανταλλάσσουν μεταξύ τους η Μέλια και η Μυρτώ λίγο πριν κοιμηθούν. Δυο μικρές αδερφές που ζουν σ' ένα νησί του Αιγαίου το 1936 ακούνε τον παππού τους να τους μιλάει ώρες ατέλειωτες για τους "αρχαίους" του, ανυπομονούν να ανταμώσουν με τους φίλους και τις φίλες τους από τα τσαρδάκια σαν έρχεται το καλοκαίρι, μα πάνω απ' όλα τρελαίνονται με τις μαγικές ιστορίες του καπλανιού που τους διηγείται ο ξάδερφός τους ο Νίκος, φοιτητ...

Χρόνια τώρα στέκομαι κι ατενίζω τον Θερμαϊκό. Πότε γαλήνιος κι ακύμαντος, πότε ανταριασμένος και φουσκωμένος. Έχει περάσει από μπροστά μου ολάκερος ο πληθυσμός της πόλης. Κάθονται πάνω μου να ξαποστάσουν, να ρεμαβάσουν, να γαληνέψουν, να κλάψουν, να γελάσουν, να ξεστομίσουν μυστικά και ψιθύρους. Τα έχω ακούσει και τα έχω δει όλα!  Ναι, σωστά θα κατάλαβες. Είμαι ένα παγκάκι. Ένα ξύλινο παγκάκι τοποθετημένο από τους εργάτες του Δήμου. Μπογιατισμένο με κόκκινο χρώμα και περασμένο με βερνίκι. Δεν μ’ αλλάζουν μ’ ένα νεότερο, όσο γέρικο κι αν είμαι. Λένε πως ο Δήμος δεν έχει χρήματα, όπως και όλη η χώρα. Ξοφλήσαμε λένε, χρεοκοπήσαμε και δεν το ξέρουμε. Σήμερα θέλησα να μιλήσω για πρώτη φορά στη ζωή μου σ’ εσένα. Να σου πω πως όσο παράξενο και ν’ ακούγεται, τους ανθρώπους τους πονάω, ζω μαζί τους λύπες και χαρές.  Ήμουν πολύ νέος την πρώτη φορά που έκλαψα για κάποιον. Ήταν μια νύχτα, λίγο καιρό αφού με είχαν τοποθετήσει στη θέση μου, όταν είδα να με πλησιάζει ένα νέο παλικάρι...

Οι λευκές σελίδες δε γεμίζουν εύκολα. Κάθεται στην ξύλινη καρέκλα και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Ο καιρός είναι μουντός, πάχνη καλύπτει το οπτικό του πεδίο. Είναι μόλις έξι το πρωί. Οι δρόμοι είναι άδειοι, οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από τη γλύκα του σκεπάσματος και να ξεκινήσουν για τις δουλειές τους. Πάντοτε φανταζόταν τα πόδια των ανθρώπων που πηγαίνουν για δουλειά, δεμένα με αλυσίδες οι οποίες έσερναν πίσω τους δυο μεγάλα βαρίδια.  Απ’ όσους  γνώρισε στα τριάντα-επτά του χρόνια ελάχιστοι ασκούσαν το επάγγελμα που αγαπούσαν. Για να το καταφέρουν θυσίασαν την επικοινωνία με τάχα-αγαπημένους ανθρώπους. Είναι εκείνοι  που όταν καταλάβουν πως δεν εμπίπτεις στα δικά τους δεδομένα, δεν μπαίνεις στο μαντρί με τα υπόλοιπα πρόβατα σε κάνουν πέρα σα να κουβαλάς βαριά κατάρα.  Ούτε οι δικοί του γονείς κατάφεραν ποτέ να χωνέψουν πως έγραφε και πως ήθελε ν’ ασχοληθεί εξ’ ολοκλήρου με τις ιστορίες που έπλαθε. Δεν καταλάβαιναν την έκσταση που του προκαλούσε η μ...

Οι άνθρωποι περπατούσαν με βιαστικό βηματισμό μέσα στο πρωινό κρύο. Η βασανιστική υγρασία της Θεσσαλονίκης τους τρυπούσε γι' ακόμη μια μέρα τα κόκκαλα. Μα δε βαριέσαι… Μια συνήθεια ήταν κι αυτή. Οι προορισμοί εκατοντάδες. Εργασία, δημόσιες υπηρεσίες, καφέ με φίλους σε κάποιο στέκι, τζόκινγκ στην παραλία, συνεντέυξεις για δουλειά, συνταξιούχοι σε προποτζίδικα και καφενεία, γυναίκες μακιγιαρισμένες που έτρεχαν να προλάβουν το ραντεβού τους σε σπα και κομμωτήρια. Όλοι είχαν έναν σκοπό εκείνο το πρωί. Και η γιαγιά Ελένη είχε τον δικό της. Ξύπνησε όπως πάντα στις οκτώ. Έψησε τον καφέ του άντρα της, του φρυγάνισε δυό φέτες ψωμί και τις σέρβιρε με βούτυρο και μέλι. Ήπιε τον ελληνικό της κι έφαγε ανόρεχτα λίγες μπουκιές ψωμί. Έριξαν μια ματιά στα νέα της ημέρας. Κομμένες συντάξεις, πορείες, απολύσεις, ατυχήματα και για το τέλος του δελτίου ένας νεαρός Έλληνας αθλητής που κατέκτησε μια σπουδαία νίκη στο εξωτερικό. “Είδες το παλικάρι γυναίκα; Στην ηλικία της εγγονής μας. Χαράμι αυτά ...

Τα παιδιά στέκονταν στο πλάι του δρόμου με το ένα πόδι ακουμπισμένο στο πεζοδρόμιο και τ’ άλλο πάνω στο πετάλι. Συζητούσαν με όλο το πάθος που διέθεταν τα έντεκα τους χρόνια. Καβγάδες σχολικοί, διαφωνίες και φλερτ ήταν όλα όσα τους απασχολούσαν. Χαμογέλασε και θυμήθηκε. Έπειτα μάζεψε το τελευταίο σεντόνι από την απλώστρα και μπήκε ξανά στο σπίτι με μιαν αίσθηση πως κάποιος την κοίταζε έντονα. Όμως στη γειτονιά, εκείνη την ώρα δεν  υπήρχε κανείς άλλος εκτός απ’ τα παιδιά. Τ’ απόγευμα κάθισε στ’ όμορφο τραπέζι της αυλής και μ’ ένα φλιτζάνι καφέ για παρέα άρχισε να υπολογίζει τα έξοδα του μήνα. Σαν είδε πως πάλι δεν έβγαινε, το άγχος βάλθηκε να την πνίξει. Δεν θα το άφηνε να της κάνει κακό. Άνοιξε τη μεγάλη ξύλινη ντουλάπα με το σκαλιστό έπιπλο και διάλεξε ένα μακρύ καθημερινό φουστάνι. Πήρε στα χέρια της μια ζακέτα γιατί τη νύχτα πια ο καιρός δρόσιζε και κατηφόρισε προς τη θάλασσα. Ευγνωμονούσε το Θεό γι’ αυτό το σπίτι που κληρονόμησε από τους γονείς της. Το έχτισαν με αγάπη ...